شب بود وستاره ها تماشا

این دیده ی بی فروغ وتنها          

 در غربت ماه میشکستم

 عمری زجوانی ام گذشتم            

 آواره ای بی هدف به هر سو

این گمشده ی خیال من کو 

 یک نور سفید در آسمانم

 شاید ز سفر رسیده جانم

دل غرق نهایت سروری

گفتم که چقدربی عبوری              

 در پنجره ی ترانه هایم

 پنهان شده درد وغصه هایم

در دیده ی خیس انتظارت

مانده به ابد رنگ نگاهت                

از این شب تر عبور کردم

این خاطره را مرور کردم

چشمان سیاه واین جدایی

شب پنجره شعر و بی صدایی              

 

                                                  (شعر از الهام موسوی)